เอาล่ะ ผู้หญิงไทยใครรักเด็กบ้างยกมือขึ้น~
พรึ่บ!
อะโห! กว่าแปดสิบเปอร์เซนต์ยกมือขึ้นโบกกันใหญ่
และแน่น๊อน~
...แป้งคืออีกเกือบยี่สิบเปอร์เซนต์ที่เหลือ...
ไหนครายยย ใครบอกเด็กน่ารัก
แหม่ มันก็มีบางทีบางคนเหมือนกันแหละที่น่ารัก
แต่คุณฟังเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ
ถ้าเป็นคุณ คุณยังรักไหวหรือ
แรงบันดาลใจจากเอนทรีย์นี้คือ
ณ ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดที่เป็นที่นิยมแห่งหนึ่ง
แป้งทำงานอยู่ที่นั่น
งานก็เรื่อยๆ ตอนนี้อยู่ได้แทบทุกตำแหน่ง
ทั้งทำอาหาร อยู่เคาน์เตอร์ เดินล๊อบบี้ เก็บถาด กวาดถู และ...เช็ดกระจก
ใช่ เช็ดกระจกก็เป็นหนึ่งในงานประจำวันของแป้ง
ทุกเช้าก่อนที่ลูกค้าจะเยอะ
แป้งต้องทำหน้าที่เช็ดกระจกทุกบานในร้านให้ใสกิ๊ง
เกริ่นนำมาก็นานแระ เรามาเข้าเรื่องกันเสียทีดีกว่า
ก็เข้าใจนะคะเช็ดมาตั้งกะเช้า พอถึงบ่ายแก่ๆ
กระจกมันก็คงไม่ใสกิ๊งเหมือนเดิมตลอดหรอก
เพราะมันต้องโดนเสียดสี เผลอไปแตะโดน และที่สำคัญ
มันถูกทำให้เปื้อนโดยจงใจจากน้ำมือของ....เด็ก!
เด็กๆ นี่แหละตัวดีนัก
มีอยู่หลายครั้งที่แป้งเพิ่งเช็ดกระจกเสร็จ ใสกิ๊ง
แล้วครั้งนึง ก็เคยมีครอบครัวอบอุ่นพ่อแม่ลูกเดินเข้ามาใช้บริการ
เลือกที่นั่งดีๆข้างกระจก
เด็กน้อยที่มาด้วยกันน่าตาน่ารัก
รอยยิ้มที่ทำให้คนเย็นชาแบบแป้งยิ้มออกได้นั้นมันสุดยอดดด
แต่พฤติกรรมของเธอนั้น มันสุดยอดยิ่งกว่า
เธอเริ่มเอามือน้อยๆ ของเธอขึ้นแปะกับกระจก
รอยทั้ง 5 ปรากฏขึ้นบนกระจกที่แป้งเพิ่งเช็ดเสร็จ
พ่อ – อย่าทำอย่างนั้นสิลูก พี่เค้าเช็ดไว้ใสๆ
แม่ – เอ้อลูกคนนี้ทำไมซนแบบนี้นะ (หันมามองแป้งซึ่งยืนยิ้มค้างอยู่ข้างหลัง) ขอโทษนะคะ แกยังเด็กน่ะค่ะ
แป้ง – (เพิ่งรุสึกตัวจากอาการอึ้ง) อ๋อค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ นิดเดียวเอง
อืม... ทำงานบริการมันต้องใจกว้างงงงง
ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยเช็ดใหม่ก็ได้ แค่บานเดียวกลัวไร
สักพักหลังจากเขาจองโต๊ะกันเสร็จ พ่อแม่ก็เดินไปสั่งอาหาร
ส่วนแป้งก็กลับเข้าไปยืนขายของต่อ
ลูกค้าร้านของหวานไม่ค่อยมี เลยนั่งมองน้องเขาอยู่
นั่งเฝ้าโต๊ะทำหน้าเหงาๆ
เออ น่ารักจิงด้วยฟร่ะ แหม แม่ช่างปั้นมา
สักพักน้องเขาเริ่มอยู่ไม่สุขตามวิสัยของเด็ก
เริ่มยกมือน้อยๆของเธอขึ้นมาแปะกระจกบานเดิมอีกครั้ง
Again and again and again…
จากรอยทั้งห้า เริ่มกลายเป็นห้าคูณ สอง สาม สี่...
เวรเอ๊ยยยยย ทำไรเนี่ย
เท่านั้นยังไม่พอ เธอใช้ขาน้อยๆของเธอยันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้
และเริ่มเดินไปที่กระจกบานอื่นๆ
...คุณคงจะพอเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจากนั้น...
แป้งก็ได้แต่ยืนยิ้มค้างอยู่ในร้านอีกครั้ง
แล้วน้องคนนั้นก็คงเห็นแป้งมองเขาอยู่เลยหันมายิ้มส่งให้
แต่ทว่า
รอยยิ้มของเธอ ไม่อาจช่วยบรรเทาความมืดมิดในใจฉันได้อีกต่อไป
หลังจากนั้นเมื่อน้องเขากลับไป แป้งก็โดนดุ
พี่ที่ร้าน – น้องแป้งคะ
พี่บอกให้น้องแป้งเช็ดกระจกร้าน ทำไมยังไม่เช็ดอีกคะ
ไม่ต้องทำแล้วเดี๋ยวพี่ทำเอง ใช้ไม่ได้ก็จะไม่ใช้แล้วค่ะ
...ในใจก็นึกไป...
เออ ไม่เจอกะตัวไม่รู้หรอกเฟ้ย แง่มๆๆๆ
เกลียดเด็กเฟร้ยยยยยยยย
เอาล่ะทีนี้ใครยังรักเด็กอยู่บ้าง
โย๊กมือขื้นนนนนน~
